Zo is mijn hand een pistool

'Zo is mijn hand een pistool' heeft op 3 verschillende locaties gespeeld. Een oude brouwerij in Maastricht, een opslagruimte in Den Bosch, een hangart in Sittard.

"Ik geloof in elfen en kabouters en centauren en magie. En is dat gevaarlijk om in iets te geloven wat er misschien niet echt is? Ik heb daar nog geen vlieg mee kwaad gedaan."

In de rauwe omgeving van een slachthuis broeit er iets. Drie jongeren, een dagelijkse ontmoeting. Het slachthuis, een toevluchtsoord. Een gemeenschappelijk verleden. Een gedeelde passie: gamen. Om hun rottige internaatbestaan te vergeten, ‘spelen’ de drie onbekommerd hun spel in een virtuele wereld. Daar zijn de mogelijkheden onbegrensd. Daar bepalen zij zélf hoe het leven verloopt. Maar wat als deze amorele games de inspiratiebron worden om frustraties te uiten? Wat als grenzen worden overschreden en ze het echte leven uit het oog verliezen? Uit een kortsluiting, teweeg gebracht door haat, ontstaat een agressief beest. Zo is mijn hand een pistool is een fysieke en beeldende locatievoorstelling waarin tekstflarden, emoties en muziekfragmenten tot een beestachtige illusie worden gesmolten. De locatie geldt als een belangrijke inspiratiebron waar fictie en werkelijkheid elkaar beïnvloeden.

Tekst en regie Jef Van gestel / Spel Tom Ternest, Peter Vandemeulebroecke, Saar Vandenberghe / Vormgeving en techniek Jean-Lou Caglar, Merijn Smals

Foto's: Rene den Engelsman

Recensie: http://www.8weekly.nl/artikel/5091/