Chocorammekes met boto

Van gestel maakte namens het Huis van Bourgondië ‘Chocorammekes met boto’ en vroeg Peter Vandemeulebroecke en An Hackselmans voor het – uitstekende - spel.
In een tot in de details door lagen plastic afgeschermde kamer kijkt een stoffige dame in nachthemd en duster tv. Een grote kerel in sportoutfit zit ingetapet achter een tafel waarop een pak bruinbrood en Nutella. Zij spreekt hem met een stemflexibiliteit van buitengewoon hoog niveau sussend, grommend, spugend, kreunend, blazend en puffend maar vooral bestraffend toe. Hij antwoordt beangstigd en schuldbewust, als een reuzenkleuter die iets stouts heeft gedaan en het weet. De relatie tussen de twee is niet direct duidelijk, maar gaandeweg blijkt hij een inbreker die haar appartement wilde leegroven. Zij pakte hem en plakte hem vast. 

Er ontvouwt zich een schitterende, primaire communicatie tussen de rondscharrelende oude vrouw en de vastgebonden jonge man die naar het einde toe leidt tot een bijzondere vertrouwensband. De jongen brengt met zijn absurde, maar welgemeende en schattige droom het licht terug in de ogen van een vrouw die al jaren zonder wensen en verlangens door het leven gaat. 
‘Chocorammekes met boto’ is een zeer charmant kleinood dat wordt gekenmerkt door een doeltreffende eenvoud. Het werk van een prettige perfectionist die, hoewel net afgestudeerd, precies weet welke middelen hij in moet zetten om zijn doel te bereiken en dat bovendien op zijn nu al heel eigen manier doet. ‘Tuttefrut’ hebben we helaas gemist, maar alles wat Jef Van gestel vanaf nu maakt, willen we erg graag zien. Door: Moon Saris